Αθήνα..η μεγαλούπολη

Να ξεκαθαρίσω καταρχήν ότι δεν είμαι από Αθήνα αλλά από Καρδίτσα...επισκέφτηκα όμως στη διάρκεια των Χριστουγέννων την Αθήνα μαζί με τους γονείς μου και μου δημιουργήθηκαν κάποιες εντυπώσεις...
Η Αθήνα είναι μια τεράστια πόλη με διαφορετικούς ανθρώπους που νομίζεις ότι ο καθένας έχει να σου πει την δική του ιστορία... και αυτό γιατί άλλοι τσακώνονται άλλοι ερωτεύονται και άλλοι απλώς ''ζούνε''... ο καθένας φαίνεται να ψάχνει να βρει το δικό του παραμύθι τον δικό του παράδεισο και τη δική του ευκαιρία να ξεφύγει...όλοι τρέχουν σε μια πόλη όπου η ίδια τρέχει και τα γεγονότα της τα ίδια τρέχουν...και εσύ ακολουθείς γιατί απλά δεν έχεις άλλη επιλογή...
Οι περισσότεροι άνθρωποι και ίδιαιτερα οι έφηβοι(μιλάω για αυτούς,γιατί κοντά σ'αυτούς βρίσκομαι και γω)ψάχνουν να βρουν κάποια διέξοδο είτε μέσω της μουσικής είτε μέσω κάποιας μόδας(emo ,trendy κ.τ.λ) Εγώ προσωπικά διαφωνώ κάθετα και δεν πιστεύω ότι κάποιο άτομο για να ξεχωρίσει θα πρέπει να ακολουθεί κάποια μόδα με συγκεκριμένη ενδυμασία και κάποια συγκεκριμένη ''ιδεολογία'' αλλά θα πρέπει να αναπτύσσει τη δική του προσωπικότητα και τις δικές του σκέψεις...για την ζωή...
Το τι πρόσωπα και εικόνες θα δεις εξαρτάται βέβαια και από τη περιοχή που βρίσκεσαι.Για παράδειγμα,άλλες συμπεριφορές θα δεις στην Ομόνοια και άλλες στη Βουκουρεστίου.Έτυχε να περάσω και απο τις 2 περιοχές...η Ομόνοια είναι κέντρο,ενώ Βουκουρεστίου πήγα γιατί ήθελα να πάω στο θέατρο ''Μικρό Παλλάς''.. στην Ομόνοια οι άνθρωποι ήταν πιο λυπημένοι με βιαστικά βήματα ενώ στη Βουκουρεστίου όλα μοιάζουν τόσο ξέγνοιαστα...
Είναι σαν να περνάς με κάθε γειτονιά σε ένα διαφορετικό κόσμο...
Εγώ πάντως αν έμενα Αθήνα ή θα διάβαζα όλη μέρα βιβλία ή θα άκουγα μουσική ή θα ήμουν συνεχώς στο Ιντερνέτ..γενικά θα έψαχνα τρόπους για να ξεφύγω από τη ρουτίνα που θα με κυνηγούσε..
Φιλάκια!

Θέλω κάτι να σου πω..μπορώ?

Θωμά,ποτέ δεν κατάλαβες τι ήσουν για μένα..αλλά δεν φταις εσύ..ποτέ δεν σου έδειξα κάτι παραπάνω από απλή συμπάθεια μερικές φορές και αντιπάθεια...έτσι σε αντιμετώπιζα από αμηχανία φόβο δειλία... δεν μιλάμε καθόλου..λες και δεν υπάρχω..ή μαλλον σαν να μη γνωριστήκαμε ποτέ...αλλά δεν γνωριστήκαμε και ποτέ...η σύσταση του Κώστα όπως φαίνεται δεν ήταν αρκετή για μας...δεν ήξερα τίποτα για σένα και όμως σε έρωτευτηκα...σε αγάπησα...με μια αγάπη δυνατή...πιάστηκα στο γαλάζιο των ματιών σου και δεν μπορούσα να βγω από τα δίχτυα σου..και ακόμα προσπαθώ απεγνωσμένα να ξεφύγω...αλλά δεν γίνεται..οι ανεκπλήρωτοι έρωτες δεν ξεχνιούνται ποτέ...με έχεις πληγώσει με λόγια σου...με έχεις σκοτώσει με την αδιαφορία σου..και εγώ ακόμα σ'αγαπάω..είσαι ένα τριαντάφυλλο που πληγιάζει τα χέρια μου...αλλά δεν το αφήνω..γιατί είναι τόσο όμορφο....εγώ συνεχίζω να σε υπερασπίζομαι..να σε σέβομαι και να σε εκτιμώ...αν και ξέρω το τι νιώθεις για μένα... Αλλά ακόμα και τώρα όταν με κοιτάς βυθίζομαι σε μια γλυκιά ζάλη...και σκέφτομαι ότι είναι γλυκός ο έρωτας... Τρέλα ή κάτι άλλο? Δεν ανοίγεσαι σε κανέναν ούτε σε μένα..είσαι κλειστός χαρακτήρας...είχα όλη τη δυνάμη της θέλησης μου να προσπαθήσω να επουλώσω κάποια παλιά τραυματά σου..αλλά δεν με αφήνεις να πλησιάσω..με διώχνεις...τώρα έχουμε φτάσει στο τέρμα του γκρεμού..δεν υπάρχει γυρισμός..ώρα να πέσουμε και οι δύο στο κενό..ώρα να τελειώνουμε... Έμαθα κάτι από σένα,ότι δεν πρέπει να αγαπάμε πριν γνωρίσουμε κάποιον..και ότι η αγάπη δεν εκφράζεται με τρόπους ακραίους όπως επεδίωξα εγω.. αλλά ξέρω ότι έμαθες και εσύ κάτι από μένα..ακόμα και αν δεν το παραδέχεσαι...